vergane glorieTijdens een rit met auto of fiets, ergens in Nederland kijk je als oud-zeiler natuurlijk altijd naar water en haventjes.

Naar wat er in het water daar ronddrijft.

Dat kan je aandacht meteen pakken door de schoonheid van het beeld dat je even ziet. Soms zie je in een flits iets van vergane glorie die kan ontroeren. Soms ook iets van zeer vergane glorie. Glorie in de zin van: daar was eens een eigenaar erg trots op. "That's a has been..." zei Joop Waasdorp vroeger dan. Met de auto ben je er zo voorbij, met de fiets heb je meer tijd en kan je afstappen.

Rijdend in Nederland zie je veel van deze beelden. Daar zijn we aan gewend en ieder van ons kent ze en we blijven kijken. Rijdend in Duitsland is een iets andere zaak. Als ik daar ben heb ik geen fiets bij me. Geen trekhaak. Ben aan het denken over een vouwfiets.

Vorig jaar kampeerde ik in Noordoost Groningen, Rhederveld, tegen de Duitse grens aan. In Duitsland ligt het plaatsje Leer, aan een kanaal naar de Eems. Schitterende museumhaven. Van veel oude Duitse vissers- en vrachtschepen is duidelijk Nederlandse invloed te ontdekken. Varianten op de tjalk zie je er en ook een botter, die er net even anders uitziet dan wij ze kennen.

Even ten zuiden van Leer ligt, ook aan een kanaal naar de Eems, het plaatsje Weener met ook een heel leuke haven. Ook daar zag ik een schip dat op sterk op een botter leek, maar groter en van een kajuit voorzien. Rondje haven gelopen.

Ineens valt mijn oog op een oudhollands slepertje. Dat was niet zo moeilijk want de schipper ervan had een enorme Nederlandse vlag op de achtersteven gezet. Hij was bezig met iets bij de beting. Ik groette hem en we begonnen een praatje. Hij was hierheen gevaren uit Amsterdam voor een samenkomst van oude slepers uit Nederland in Papenburg bij de werf Meyer. Op mijn vraag of je ook met de, voor ons gangbare, buitenboordmotoren de Eems op kon varen, keek hij bedenkelijk. “Vraag het maar eens aan die gozer op de sluis” antwoordde hij. Duidelijk een Amsterdammer. Ik ben naar de sluis gelopen en die “gozer” nergens gezien. Wel een lijst met prijzen van ligplaatsen in de haven, niet in de jachthaven. Zeer laag.

In het Duitse Odenwald, Baden-Württemberg woont een oud-collega van mij. Hij woont daar al sinds begin jaren tachtig van de vorige eeuw. Regelmatig geweest. Ik vind die omgeving mooi. Daarna heel lang niet meer geweest. Totdat de acteur van de Engelse serie Catweazle, die hier in 1970 en ‘71 op de tv te was, stierf. Mijn vroegere collega noemde mij Catweazle vanwege mijn snor destijds, die erg op die van Catweazle leek. Door dit overlijden ging er bij mij een belletje rinkelen en ik pakte de telefoon. E-mail doet ie niet aan. Afspraak, paar dagen in een hotel in Buchen geboekt.

Hartelijk weerzien en de ontwikkelingen over en weer doorgenomen. De volgende dag maakte ik een rit door het heuvelachtige en beboste Odenwald en stapte uit in een dorpje. Wandelend langs grote boerderijen en kleine huisjes. Ineens zie ik in het raam van een huisje het model van een botter staan. Zo’n 30 cm groot. Dikke laag stof erop. Kentekens op zeil en boeg niet meer te herkennen. Twee gangen in de romp los, het Nederlands vlaggetje op het roer half vergaan en vaal. In deze omgeving, waar akkerbouw, veeteelt en bosbouw bedreven wordt en geen bevaarbaar water in de buurt is, kan je gerust spreken van een verrassing, van een “displaced, old Dutch fisherboat”. Er gaat van alles door me heen. Woont hier de eigenaar/bouwer? Is het een Nederlander? Z’n zoon wellicht of gekocht op een rommelmarkt? M’n ogen zoeken het naambordje op de deur. Er is er geen. Wel een klopper. Ik besluit niet te kloppen en loop door. Deze volstrekt vreemde en onverwachte ontmoeting zal altijd een vreemde en onverwachte ontmoeting voor mij blijven. Ik wil hieraan onbevangen terug kunnen denken en m’n eigen verhaal erbij maken. Het niet-weten heeft ook zo z’n aangename kanten.

Aankomende evenementen

47ste Algemene Ledenvergadering
zondag 26 nov 2017 12:30
Ga naar boven